Het begin…
Guur, donker en de regen valt met bakken uit de lucht. Zelfs met de ruitenwisser op de snelste stand blijft het zicht maar matig. …
Hier gaat de weg omhoog en iedere keer
als ik hier rij voel ik een soort van spijt.
Spijt omdat we er weer niet voor hebben gekozen om de iets langere route naar huis te nemen.
‘Heb je je gordel om?’ vraag ik uit
gewoonte, waarna ik de metalen klik hoor.
We zwijgen verder…
Ik weet dat ik een hekel aan deze weg heb omdat ik er niet ‘overheen’ kan kijken…
Een vorm van angst die nergens over gaat want er is me hier tenslotte nog nooit iets vervelends overkomen… 
Weer staar ik naar het stromende water dat op het raam valt en waardoor de weg amper te zien is. Ik ben blij dat ik niet zelf hoef te rijden…
Mijn gedachten dwalen af naar onze kinderen,
die ik even alleen heb gelaten om mijn vriend,
(lees: a.s ex), op te halen van zijn werk…
Ze lagen heerlijk te slapen toen ik de deur uit ging En tenslotte ben ik nauwelijks twintig minuten weg…
De buurvrouw houdt een oogje in het zeil. Niets om me zorgen over te maken…
Even flitst onze nieuwe woning door mijn hoofd.
Overmorgen ga ik daar samen met de kinderen wonen, om ‘opnieuw te beginnen’, na een huwelijk dat al lang niet meer is zoals het eigenlijk bedoeld was…
Er zijn geen ruzies maar we spreken elkaar enkel nog over de kinderen en doen samen de boodschappen…
Ondanks dat ik met een gemengd gevoel afscheid neem, kijk er naar uit om op mezelf te gaan wonen, ik kan me sinds gister de gelukkige bezitster van de sleutel van onze ‘nieuwe woning’ noemen en heb vandaag heel hard gekleurd
en gewit zodat ik morgen schoon kan maken en overmorgen verhuizen…
En terwijl ik verder mijmer over de goede regelingen die we hebben bedacht voor de kinderen, zodat ik zonder problemen kan beginnen met mijn nieuwe baan.
Vanaf volgende maand ga ik bij een opleiding voor sportmassage e.d. werken, als praktijk docent. Mijn vak is mijn hobby en deze baan was, in combinatie met de kinderen, het beste wat me had kunnen overkomen…
Ik heb na een, te, lange periode eindelijk weer het gevoel dat ik mijn leven aan het opbouwen ben… Dat ik weer grip op de dingen heb.
Nog twee nachtjes slapen dan begin ik opnieuw…
En ik weet dat alles goed komt!!
Ik voel een koude rilling langs mijn rug lopen en kijk op. We zijn bijna bovenop het viaduct, nog iets meer dan vijf minuten en we zijn thuis.
Op het moment dat ik me naar voren buig om de kachel iets warmer te zetten is de auto ineens helemaal verlicht, door de koplampen van een tegenligger, die met volle vaart op ons inrijdt…
