De smaak van stilte
… Er draait een vertraagde film door het beregende raam. Een moment kijk ik de jongen van de andere auto aan, ik constateer dat hij jong is en vraag me af wat hij op onze weghelft doet. Dan zie ik hem wegduiken… Ik houd mijn adem in en zet me schrap maar kan niet voorkomen dat ik naar voren slinger… Zelfs mijn veiligheidsriem houd me niet tegen… Er lijkt geen einde te komen aan het doffe geluid, dat heel veel wegheeft van het tegelijk verkreukelen van duizend frisdrankblikjes, en de gierende banden… En dan, even snel als alles begon is er is niets meer. Het is weer donker en er is niets anders als de smaak van stilte, vermengd met de geur van benzine en verbrand rubber.
Toch valt het me al met al mee, dit waar ik altijd bang voor was is in werkelijkheid veel minder eng… Ik voel niet eens iets… ik besta los, ik kijk naar een film waar ik in meespeel. van bovenaf is de auto is ineens een meter korter geworden, de ruimte tussen mijn stoel en het dashboard is kleiner. Ik kan mijn benen niet meer zien. Ik bedenk dat de motor opgeschoven is en dat mijn benen daarvoor in de weg liggen… Dit kan weinig goeds beloven… Mijn vriend ligt over het stuur heen en zijn ogen zijn gesloten. Ik hoor hem kreunen en zie een straaltje bloed over zijn gezicht lopen. Zijn armen liggen in een absurde hoek zoals het alleen in een tekenfilm kan… Alles voelt zo vreemd en onwerkelijk. Het lichaam wat daar beneden in de auto ligt is niet meer van mij, ik kan het niet meer voelen…In de verte hoor ik iemand onze namen roepen. Het is vreemd om door het verkreukelde gat waar net nog het water op het glas kletterde nu zo naar buiten te kijken… Er komen schimmen aan, bewegende monden in angstige gezichten, die ik her ken… en waarvan ik sommige zelfs vandaag nog heb gesproken… Ik hoor vragen ‘Hoe het gaat? Of de kinderen in de auto zitten? Of ik pijn heb? Maar ik kan geen geluid uitbrengen. Ik wil wel vertellen dat de kinderen thuis, veilig in hun bedjes liggen, maar ik kan niet praten.
Ik moet eerst mijn mond leegmaken… het voelt scherp en ik ben bang om het door te slikken. Een stemmetje in mijnachter hoofd fluistert dat je tanden nooit door mag slikken… Verdrietig probeer ik ze op de vloer van de auto uit spugen maar ik mis de kracht waardoor het speeksel langs mijn kin naar beneden druipen… Mijn hoofd hangt naar voren ik hoor een stacato geluid van druppels die op mijn broek vallen, het komt vast ergens van mijn gezicht. ik probeer mijn arm op te tillen om te voelen maar na twee pogingen geef ik het op, ik weet niet of ze het signaal niet begrijpen of dat ik gewoon klem zit…
Zou dit dan lot heten? het moment dat je helemaal overgeleverd bent. Het moment waarop het hogere plan het overneemt en je alleen maar stil kan zijn en vertrouwen dat het goed komt. De geluiden dringen zich naar de achtergrond, dit is een mooi moment om te gaan…Ik proef de stilte en bedenk hoe vaak ik heb gezegd als ik dood ga doe dan maar eerst cremeren en dan begraven voor de zekerheid. Ten eerste omdat ik anders terugkom maar tot nu toe ook omdat ik nooit kon kiezen…Ik weet nu dat dit gevoel van het loslaten is zo vredig en stil is…
Er is vast iemand zo slim om me te laten cremeren en dan uit te strooien. Dit is een mooi moment om stil weg te gaan.
