De mallemolen
Zou ik even hebben geslapen. het ruikt hier naar ziekenhuis, een bekende geur die me nu misselijk maakt. het felle licht doet zeer, ik kan beter niet kijken… met mijn ogen dicht lijkt alles ook veel minder eng. 
Ik hoor mensen om me heen… Mannen en vrouwen stemmen die door elkaar heen praten. In potjes-latijn en getallen. Automatisch worden alle termen in mijn hoofd vertaald tot beelden en behandelingsschema’s. ‘Ik knip je broek open…’ hoor ik iemand zeggen en voor ik antwoord kan geven voel ik de schaar al, in de buurt van mijn heup, mijn nieuwe string van 28 gulden doorknippen…’Gister pas gekocht!!’ wil ik nog zeggen, maar ik krijg geen geluid uit mijn mond… Er staan aan alle kanten mensen om me heen die met me bezig… Toch klinkthet niet goed. Mijn onderbenen zijn verbrijzeld, mijn lever en milt zijn beschadigd. Aan de linkerkant zijn er een paar ribben gebroken en van mjn linkerarm is mijn elleboog afgebroken en zijn de strekpezen naar mijn hand doorgesneden… Ik hoor het aan en heb het gevoel dat ik het bewustzijn dreig te verliezen als ik de vriendelijke stem hoor zeggen dat ‘zijn’ grootste zorg mijn C 2 fractuur is… Ik knijp mijn ogen dicht en wil mijn handen voor mijn oren houden… Ik durf me alleen niet meer te bewegen.
… Kun je me horen? Het is de zachte lieve stem van mijn moeder… Voor het eerst durf ik mijn ogen weer open te doen. ‘Ja, mam’ fluister ik… haar gezicht is heel dichtbij het mijne en tranen lopen over mijn wangen nu ik haar zie…Kun je me helpen mam?’ zeg ik door mijn tranen heen ‘Het gaat niet goed met me en ik weet niet wat ik eraan kan doen’… Nooit eerder voelde ik zo duidelijk dat ik , wat er ook gebeurt, altijd dát kleine meisje zal blijven… ondanks dat ik nu zelf moeder en bijna dertig ben. heb ik haar harder dan ooit nodig om me te troosten en om mij te vertellen dat alles goed komt… Tegelijkertijd lees ik in haar ogen, haar angsten en mijn pijn en verdriet. Haar tranen vertellen me dat zij hier in mijn plaats zou willen liggen.
… ‘Mam, waar zijn de kinderen? hoe is het met mijn vriend?… hoe moet dit verder?’…’Ssttt, stil maar’ zegt zij stoer. ‘Met de kinderen gaat het goed. Vriend is net binnengebracht en wordt nu onderzocht’
… Gelukkig, hij leeft in iedergeval nog, concludeer ik en haal even opgelucht adem… dat is goed om te weten…’ En die jongen van die andere auto?’ vraag ik, tegen beter weten in. ‘Dat weet ik niet’ zegt mijn moeder net iets te snel… ‘Nu ben jij belangrijk… denk alleen aan jezelf… dan komt alles goed…’ Ik weet dat ze gelijk heeft, zoals ik ook weet dat ik dit wel ga redden… Zolang ik maar niet de moed verlies.
U bent haar moeder? hoor ik weer een andere stem… ‘Ja dat klopt’, zegt mijn moeder en aan haar stem merk ik dat ze nerveus en bang is. ‘ Ik maak me zorgen’, zegt de man’Zze heeft inwendige bloedingen en haar nek is gebroken… we kunnen op dit moment niets voor haar doen. ze wordt naar ‘IntensiveCare’ gebracht en daar wachten we voorlopig af hoe de dingen verder gaan…
In paniek bedenk ik dat ik geen grip meer op de situatie heb… Voor het eerst in mijn leven ben ik alle controle echt kwijt… Ik probeer mijn ogen te focussen op een lamp om zo mijn gedachten te ordenen… De stemmen klinken steeds vager en het plafond begint te draaien…Alles wordt langzaam zwart om me heen… Ik draai… Ik draai met de mallemolen mee…
